De eerste 14 dagen

Ondertussen zijn de pups 14 dagen oud. Hoe snel kan het toch gaan! Ze groeien als kool. Ondertussen zijn de oogjes open en beginnen ze rond te wandelen. Nog een beetje wankel maar ik zie het elke dag met rasse schreden vooruit gaan. Daarbuiten blijft slapen en eten hun grootste hobby.
De pups zijn ondertussen ook gecontroleerd op dermoid sinus, een voorkomende afwijking bij het ras. Alle pups zijn met glans geslaagd. Allemaal gezond en met een perfecte ridge. Weer een nestje om heel trots op te zijn!

Whatever it is, the way you tell your story online can make all the difference.

Whatever it is, the way you tell your story online can make all the difference.

Het eerste weekend

Er is leven in huis! We hebben het geweten. De pupjes doen het geweldig goed. Ze groeien als kolen en komen heel snel bij. De kleine, hulpeloze wezentjes waren snel verdwenen. Ondertussen kruipen ze al rond in het hok. Even mama kwijt? Geen probleem, in een mum van tijd zijn we terug. Nasca verzorgt ze heel goed. Het nestje is altijd rustig (een teken dat ze flink eten) en ligt steeds mooi bij elkaar. Toch iemand op de dool? Nasca neemt het pupje vast en legt het terug bij de broertjes en zusjes.
Het hok werd vandaag nog eens extra gepoetst en alle pupjes werden gewogen. Tja, eten komen ze niet te kort, dat was wel duidelijk! 🤭

IMG_3059.jpg

En daar zijn ze dan

Na een lange, lange nacht waren ze dan eindelijk daar: 11 gezonde pupjes. Nasca heeft het weer voortreffelijk gedaan. De ervaring van haar en de vroedvrouw maakten dat het een vlekkeloze bevalling was!

De pups doen het heel goed. Met allemaal een quasi zelfde gewicht, een levendige indruk en 11 mooie ‘rugstreepjes’ kunnen we niet anders dan heel gelukkig zijn.

Hierbij hoorde ook dat ik verschillende mensen moest teleurstellen dat er voor hen geen pupje meer ter beschikking was. Dat voelt niet leuk. Ik had het liefst van al de natuur een handje geholpen als ik kon.
Maar ik heb evenzeer ook die allerleukste telefoontjes mogen doen. Van gejuich tot een traantje van geluk; ik weet weer waarom van deze ‘uit de hand gelopen hobby’ mijn hart toch altijd warm wordt.

(meer foto’s op onze pagina ‘onze pups’)

IMG_3029.jpg

The final countdown

Op het einde van ons laatste ‘pup-loze’ weekend wil jullie graag nog even op de hoogte houden. Nog een afspraakje bij de dierenarts en later deze week verwachten we de komst van onze pups. Al mijn vrije tijd afgelopen week is gegaan naar de voorbereiding van de geboorte. We zijn thuis met (buiten gelukkig!) met grote verbouwingswerken bezig en ik heb alle ‘werkmannen’ een deadline van deze week gegeven. Als Nasca jongt wil ik rust in het kot en mag er geen volk rondlopen hier (laat staan lawaai!)😊 Morgen komen ze zelfs nog grasmatten leggen!

Haar werpkist is dezelfde als we al enkele jaren hebben. De warmtelamp is nog eens honderd keer afgestoft, ik heb gekuist alsof ik zelf ga bevallen, de wasmachines hebben op volle toeren gedraaid dat zelfs de elektriciteit hier uitviel, gekeerd, opgeruimd, hondengerief afgewassen, nieuwe dekens besteld en alles voor de bevalling ligt klaar; notablok met pen en papier, schaar, draad voor de navelstrengen af te binden indien nodig, een radio, warmwaterkruiken, lekkere melk, druivensuiker, … je kan het zo gek niet bedenken maar het bevallingskwartier is helemaal klaar en aan mijn eigen kuis- en nestdrang is helemaal voldaan 😊 Ze voelt dat ik er ook klaar voor ben.

Er is een camera geïnstalleerd in het haar binnenhok. Bij wat te veel lawaai of gerommel van haar ’s nachts gaat mijn gsm. We houden haar nauw in de gaten en tellen af!

IMG_2959.jpg

Toen de dikke buik verscheen en de elegantie verdween

Ze zeggen het vaak en het is niet gelogen; elegant, sierlijk, gracieus, snelheid, kracht… allemaal noemers om die bij onze Ridgebacks passen. Maar ohoo, er is nog weinig van over bij Nasca op dit moment :-)

Snelheid absoluut en kracht helemaal maar die elegantie is wel helemaal verdwenen. Ze kan nog korte sprintjes trekken maar vooral veel slapen, ongemakkelijk gaan liggen, anders gaan liggen, snurken en veel eten. Als ze ligt te rusten zien we wiebelende kopjes en pootjes in de buik bewegen. Zo spannend weer! We tellen de laatste 10 dagen af!

Ps: Moest het perspectief van bijgevoegde foto niet echt duidelijk zijn, hierbij de uitleg: uitgestrekt met de buik omhoog, de poten tegen onze bureaukasten… En wat jullie niet zien: op 15 cm van mijn rollende bureaustoel en tegen de kast waar ik zowat elk blad uit mijn printer moest halen.

IMG_2853.jpg

In een wereld waar buiken dikker worden

Nasca gedraagt zich al een hele tijd anders. Ze kan niet dicht genoeg bij mij zijn. Hoewel haar mand naast mijn bureau staat komt ze voortdurend aan mijn voeten liggen: haar buik goed uitgestrekt! Ze wordt dagelijks dikker. De eerste maand is er meestal nog niets te zien maar nu groeit haar buik dagelijks! Nog 19 dagen ongeveer te gaan. Dat zullen zware laatste loodjes worden maar ze wordt in de watten gelegd!

De eerste echo

We hebben onze afspraak voor een eerste echo. We merken dat Nasca zich anders gedraagt. Ze weet met zichzelf geen blijf. We gaan dus min of meer met een gerust hart naar de dierenarts maar een bevestiging van de zwangerschap is natuurlijk altijd leuk. En ja hoor, daar waren al verschillende kleine, kloppende hartjes te zien op de echo. Het was onmogelijk om te tellen hoeveel want hoe weet je nu of je ukkepuk 1, 2 en 3 al niet geteld hebt aan de andere kant?! Ze waren alleszins met velen gezellig aan het rondzwemmen. Een spannende laatste maand komt eraan!

Een donderdag in februari na een 2e bloedtest

‘Rij maar ineens verder, het is tijd voor de dekking!’. Even hectisch maar dat hebben we gedaan. Nasca en de dekreu Puerto Rico waren heel lief voor elkaar en alles is prima verlopen. Ik ben gerust dat de dekking succesvol verlopen is.

Read More